- Nawet ja.
Przez dłuższą chwile milczeliśmy. Rozglądałem się po terenach na, których miałem mieszkać przez przynajmniej część życia... Nagle moją uwagę przykuł ruch. Cokolwiek go wywołało było żywe i bardzo szybko zniknęło.
- Nyru?
- Tak?
W jej głosie słychać było dekoncentracje, pewnie o czymś intensywnie myślała.
- Zdaje mi się, że coś tam było - wskazałem ruchem głowy. - Między tymi drzewami.
- Co? - zapytała zaniepokojona.
- Wydaję mi się, że to był wilk.
- To na granicy plemienia - szepnęła do siebie.
Wstała. Była bardzo zdenerwowana.
- Chodź - rzuciła
I zbiegła z góry. Ja, nieco skonfundowany pobiegłem za nią.
<Nyru?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz